Kliknij tutaj --> 🦊 atak padaczki u kota film

nosówki, udaru cieplnego, niedotlenienia spowodowanego anemią, chorobami serca czy utrudnionym oddychaniem. Ataki padaczkowe u psa mogą być również spowodowane przez niektóre leki. Do drgawek może dochodzić ponadto z powodu różnych chorób zakaźnych (jak na przykład wścieklizna, tężec czy zatrucie jadem kiełbasianym). Bardzo często u najmłodszych pacjentów napad padaczkowy oznacza zastygnięcie dziecka w bezruchu. W przypadku kilkumiesięcznych dzieci można zaobserwować m.in. powtarzające się drżenie palca lub rączki. Atak padaczki u dzieci i dorosłych może trwać kilkanaście sekund, 2-3 minuty lub dłużej. Gdy trwa on ponad pół godziny lub 3 tyg.temu przybłąkał się kot. Jest zadbany. Ma ładne futerko. Umaszczenie przypomina żbika. Wiek 1, 5-2lata. Jest łagodny. Mrucząca Przytulanka. Wychowany Co zrobić gdy pies ma atak padaczki? Ataki padaczki u psów są bardzo stresujące dla właścicieli, ponieważ widzą, jak ich ukochane zwierzęta cierpią. Jeśli twój pies doświadczył ataku padaczki, ważne jest, aby szybko zareagować i zminimalizować traumę. Oto kilka wskazówek, jak wspierać swojego pupila podczas tego trudnego czasu.Atak padaczki u psów to okres gwałtownej reakcji Atak na Pearl Harbor - Film Dokumentalny - Dokument Lektor PLNieskończony Świat - na tym kanale czekają na Ciebie niesamowite wydarzenia i zjawiska, o któryc Agence De Rencontre Femmes De L Est. Atak padaczki może mieć śmiertelne konsekwencje dla Twojego psa. Na szczęście choroba ta ma rozpoznawalne objawy, dzięki którym możemy ocalić zdrowie i życie jak ludzie nasze zwierzęta również mogą cierpieć na padaczkę, chorobę dziedziczną, która pojawia się u dużych lub małych zwierząt. W tym artykule opowiemy Ci o atakach padaczki u psów: co należy wiedzieć i jak postępować w takich padaczki u psaPadaczka nie jest chorobą zakaźną przenoszoną przez wirusa lub bakterie, ale zaburzeniem, które zostało genetycznie odziedziczone lub wywołane czynnikiem zewnętrznym. Może to dotyczyć nie tylko psów, ale także występuje częściej u dużych ras istnieje wiele przypadków małych psów, które również na nią cierpią. Najbardziej narażone na padaczkę są między innymi rasy Labrador Retriever, Dalmatyńczyk, Fiński Szpic, Beagle i Golden padaczkowe u psów pojawiają się, jako małe wstrząsy elektryczne w mózgu, a pierwszy epizod zwykle pojawia się, gdy pies jest jeszcze szczeniakiem. Chociaż średni czas trwania wynosi do dwóch minut zdarzały się przypadki, które trwały do pół godziny, oczywiście z bardzo poważnymi konsekwencjami dla a tarczycąBadania wskazują, że może istnieć związek między czynnością tarczycy a napadami padaczkowymi u psów. Dzieje się tak, ponieważ hormony regulują metabolizm i mogą powodować nerwowość lub podwyższać ciśnienie mózguZapalenie mózgu, zarówno spowodowane guzami, jak i nosówką może powodować drgawki lub napady padaczkowe. Po silnym uderzeniu w głowę u zwierzęcia również mogą pojawić się z wątrobąJeśli wątroba nie działa prawidłowo organizm nie może filtrować i usuwać zanieczyszczeń. Te poprzez krew docierają do mózgu, by następnie wywołać napad gatunki roślin zawierają w sobie toksyny, które są bardzo niebezpieczne dla naszych zwierząt. I nie tylko powodują problemy żołądkowe, ale także chemicznePodobnie jak w przypadku roślin, ale tutaj reakcja dotyczy jednego ze składników produktu. Środki owadobójcze, spraje lub pipety na pchły mogą powodować zaburzenia w układzie nerwowym zwierzęcia, a następnie wywoływać napady i objawy ataku padaczki u psaBardzo ważne jest, aby wiedzieć, że ataki psiej padaczki mogą być ogólne, to znaczy, kiedy skurcze występują w całym ciele lub mogą być miejscowe – wpływają ogniskowo na określony obszar, na przykład łapy. Ten ostatni rodzaj padaczki powoduje również zmiany w zachowaniu i emocjach trzy fazy ataku padaczkowego i możemy rozpoznać każdy z nich, jeśli zwrócimy uwagę na zachowanie psa:Aura (faza prodromalna)Pies jest niespokojny, dziwnie się zachowuje i drży nawet jeśli temperatura nie jest niska. Może szukać towarzystwa swojego właściciela lub wręcz przeciwnie, unikać obecności człowieka. Czasami faza aury trwa kilka minut, w innych przypadkach godziny lub nawet (faza właściwego napadu)Jest to moment, w którym pojawiają się drgawki i zwykle trwa dwie minuty. Pies robi się sztywny, a następnie upada na ziemię z wyciągniętymi nogami i zaczynają się skurcze. Nie będzie świadomy podczas całego ataku i nie będzie odczuwał bólu. Może również oddać mocz lub wypróżnić się, ponieważ nie będzie w stanie kontrolować ponapadowaTa faza ma miejsce po ataku padaczkowym i może objawiać się na różne sposoby: niektóre zwierzęta pozostają w pozycji leżącej i bezruchu, a inne wstają, ale poruszają się, jakby były zdezorientowane lub ślepe. W ciągu kilku minut sytuacja wraca do normy, i pies wraca do tego, co robił zachować się w przypadku ataku padaczki u psa?Pierwszą i najważniejszą rzeczą w tych przypadkach jest zachowanie spokoju dla dobra naszego zwierzaka. To prawda, że jest to sytuacja stresująca i chcemy mu pomóc, ale często nasza ingerencja może pogorszyć się, aby pies położył się na czymś miękkim, takim jak łóżko lub koc na podłodze. Kiedy zaczyna się napad nie wkładaj ręki w usta zwierzęcia, ponieważ może Cię bezwiednie może po zakończeniu ataku pies Cię nie rozpozna i spróbuje Cię zaatakować. Postaraj się go uspokoić pieszczotami i zostaw w pobliżu pojemnik ze świeżą wodą. Pozwól mu spać i odpocząć tak długo, jak będzie tego potrzebował i skonsultuj się z weterynarzem, aby przejrzał się psu i przeanalizował konsekwencje może Cię zainteresować ... Przyczyną ataków padaczkowych u kotów może być każde uszkodzenie mózgu spowodowane urazem, infekcją, zatruciem, przedawkowaniem leków, chorobami (takimi, jak np. cukrzyca, choroba wątroby, nerek). Czasami koty dziedziczą predyspozycje do wystąpienia ataków padaczkowych. Najczęściej jednak przyczyny ataków nie są znane – mówimy wtedy o padaczce idiopatycznej. Padaczka u kota Przyczyną ataków padaczkowych u kotów może być każde uszkodzenie mózgu spowodowane urazem, infekcją, zatruciem, przedawkowaniem leków, chorobami (takimi, jak np. cukrzyca, choroba wątroby, nerek). Czasami koty dziedziczą predyspozycje do wystąpienia ataków padaczkowych. Najczęściej jednak przyczyny ataków nie są znane – mówimy wtedy o padaczce idiopatycznej. Bez względu na przyczynę ataków, powodują one zaburzenia w przewodnictwie nerwowym w obrębie mózgu. Prawidłowo działające komórki nerwowe przewodzą impulsy w sposób skoordynowany, dzięki czemu kot może poruszać się i myśleć bez problemów. Podczas ataku padaczkowego neurony funkcjonują niezależnie od siebie, co powoduje, że zwierzę może stracić przytomność, nie reagować na bodźce płynące z otoczenia oraz wykonywać nieskoordynowane, gwałtowne ruchy. Objawy Pierwsze ataki padaczkowe występują najczęściej między 2 a 3 rokiem życia. Rzadko obserwuje się takie ataki u bardzo młodych zwierząt. Ataki padaczki różnią się intensywnością, dlatego wyróżniamy trzy terminy określające intensywność napadów: małe napady (petit mal, najłagodniejsza forma), duże napady (grand mal, najczęściej spotykane) oraz stan padaczkowy (status epilepticus, forma najcięższa). Do charakterystycznych objawów choroby należą: przy napadach małych - wytrzeszcz oczu - nieprzytomny wzrok - potrząsanie łapą - miauczenie spowodowane bólem - atak trwa nie dłużej niż 1 minutę przy napadach dużych - zwierzę przewraca się na jeden bok - brak kontroli przy oddawaniu moczu i kału - poruszanie łapkami jak podczas pływania - piana na pyszczku, nadmierne ślinienie - miauczenie spowodowane bólem - brak reakcji na to, co dzieje się w otoczeniu kota - atak trwa około 5 minut przy stanie padaczkowym - występują w formie nasilonej wszystkie objawy, które występują przy napadach dużych - ataki mogą trwać nawet przez kilka godzin (w chwili, gdy wydaje się, iż atak ustąpił, zaczyna się kolejny) Zagrożenia, jakie niesie padaczka Schorzenie to jest nieuleczalne, jednak można je kontrolować oraz starać się zapewnić kotu komfort życia mimo choroby. Małe i duże napady nie stanowią zazwyczaj zagrożenia życia (pod warunkiem, że nie zdarzą się pod nieobecność opiekuna, gdyż zawsze istnieje ryzyko zakrztuszenia się podczas ataku drgawek). Natomiast w przypadku stanów padaczkowych zagrożenie życia istnieje. Podczas wielogodzinnych, bardzo intensywnych drgawek temperatura ciała może podnieść się do poziomu krytycznego, co może spowodować poważne uszkodzenia narządów wewnętrznych oraz śmierć. Każdy przypadek wystąpienia jakiegokolwiek ataku o charakterze padaczkowym należy natychmiast zgłosić lekarzowi weterynarii, który powinien zbadać zwierzę i ocenić jego stan oraz najbardziej odpowiedni rodzaj leczenia. Jeśli mamy kota wychodzącego, należy rozważyć zaprzestanie wypuszczania go bez opieki – atak padaczki może zdarzyć się np. podczas przechodzenia zwierzęcia przez jezdnię, łatwo także o zakrztuszenie się kota podczas ataku. Diagnoza i leczenie Aby postawić diagnozę o padaczce, należy koniecznie ustalić przyczynę drgawek (może to być gorączka, uraz w obrębie głowy, ale także jakaś choroba). Ważne jest, aby kota, u którego występują ataki dokładnie obserwować, gdyż informacje na temat objawów przekazane lekarzowi weterynarii mogą pomóc w postawieniu diagnozy. Oprócz obserwacji, konieczne będzie wykonanie kompletu badań. Lekarz może zlecić niektóre (lub wszystkie) z następujących badań: - morfologiczne badanie krwi - biochemiczne badanie krwi (szczególnie profil nerkowy, wątrobowy, trzustkowy) - badanie w kierunku takich chorób, jak FIP, FIV, białaczka kocia (FeLV), toksoplazmoza, mocznica - badanie poziomu cukru - sprawdzenie poziomu wapnia i fosforu - echo serca - jonogram (oznaczenie poziomu sodu i potasu) - EKG - RTG - badanie szpiku kostnego - tomografia mózgu - badanie w kierunku guzów mózgu (lub innych) Jeśli badania wykryją przyczynę ataków padaczkowych, lekarz zaleci terapię mającą na celu wyeliminowanie danej przyczyny (np. wyleczenie choroby, usunięcie guzów itp.). Jeśli jednak zostanie zdiagnozowana padaczka idiopatyczna, wtedy jedyne, co pozostaje to łagodzenie objawów choroby i częstotliwości występowania ataków. Lekarz przepisuje wówczas leki przeciwdrgawkowe, np. fenobarbital, który działa uspokajająco na neurony. Skuteczny może być też diazepam, lecz nie jest on obojętny dla wątroby (może prowadzić do schorzeń tego organu). Diazepam musi być stosowany bardzo ostrożnie i bezwzględnie pod kontrolą lekarza weterynarii. Ogólnym celem terapii jest ustabilizowanie pracy neuronów i połączeń nerwowych w mózgu kota, dlatego lekarz weterynarii po wykonaniu wszelkich badań zdecyduje czy i jakiego rodzaju leki nasz kot powinien przyjmować (leków przeciwdrgawkowych nie podaje się zazwyczaj, jeśli zwierzę miewa ataki rzadziej niż raz w miesiącu i trwają one krócej niż pół godziny). Polecane produkty data publikacji artykułu: 2009-06-29 Popularne teraz Komentarze Czy krople do oczu mogą wywołać atak padaczki u psa? Proszę posłuchać co na ten temat mówi Anna Włodarczyk, lekarz weterynarii. Cocker Spaniel Pytanie: Czy krople do oczu mogą być przyczyną ataku padaczki? W sobotę zobaczyłam, że mojemu psu (rocznemu spanielowi) zaczerwieniły się bardzo oczy. We wtorek byłam z nim u weterynarza, który stwierdził zapalenie spojówek i przepisał krople do oczu gentamecini 0,3. Kazał zakraplać oczy kilka razy dziennie. Zakraplałam trzy razy. W poniedziałek, czyli tydzień od wizyty u weterynarza, pies położył się na podłodze i zaczęła mu lecieć piana z pyska. Dwa dni po tym zdarzeniu pies miał znów atak. Jaka może być przyczyna tych ataków? Pies ma dopiero rok i nigdy nic mu się nie działo. Czy możliwe, że dostał ich od kropli do oczu? Proszę o odpowiedz.~ Dagmara Anna Włodarczyk odpowiada: Mało prawdopodobne jest, by krople do oczy wywołały atak padaczki. Padaczka jest niestety stosunkowo częstą chorobą wśród psów, zwłaszcza niektórych ras, do których niestety spaniele także się zaliczają. Prawdopodobnie w opisanym przypadku mamy do czynienia z padaczką wrodzoną, o czym pisałam już w poprzednim artykule i do którego Panią odsyłam. Pies wymaga leczenia, niestety, zwykle trwa ono do końca życia zwierzęcia. Jednak przy odpowiednim prowadzeniu podawanie leków można ograniczyć do minimalnego poziomu. Ważne jest to, by nie rozmnażać zwierząt cierpiących na to schorzenie, gdyż może ono być przekazywane genetycznie. Dlatego, zwłaszcza wśród psów rasowych, tak istotne jest dokładne monitorowanie rodowodu i nabywanie szczeniąt wyłącznie ze sprawdzonych, polecanych hodowli. Spaniele poza predyspozycjami do wodogłowia czy padaczki często cierpią także na zapalenie uszu i zapalenia spojówek. Anna Włodarczyk, lekarz weterynarii © dima_sidelnikov / Padaczka u psa jest zespołem neurologicznym pierwotnie spowodowanym zaburzeniami w pobudzeniu i przekazywaniu skojarzeń komórek nerwowych w częściach mózgu. Z definicji pies cierpi na tę przypadłość, jeśli na przykład co najmniej dwa napady padaczkowe występują w odstępie dłuższym niż 24 godziny. Napad padaczkowy z kolei odnosi się do wystąpienia choroby w określonym momencie. Ponieważ dokładny mechanizm nie został jeszcze dogłębnie zbadany, naukowcy zakładają, że dochodzi do braku równowagi między pobudzeniem a zahamowaniem. Efekt pobudzający wywoływany jest przez sól glutaminianu lub aminokwas asparaginian. Natomiast neuroprzekaźnik kwas gamma-aminomasłowy (GABA) ma hamujący wpływ na komórki nerwowe. Przyczyny Istnieje wiele możliwych przyczyn padaczki u psów. Weterynarz rozróżnia dwie różne postacie: padaczkę objawową o znanej przyczynie i padaczkę idiopatyczną. Padaczka objawowa może być wywołana przez wiele różnych chorób: anomalie (np. wodogłowie) traumę (np. urazy głowy) guzy problemy z wątrobą i nerkami infekcje/stany zapalne niski poziom glukozy we krwi zatrucia rzadko: choroby spichrzeniowe O wiele bardziej powszechna jest jednak idiopatyczna postać padaczki. Zwierzęta dotknięte chorobą mają od jednego do pięciu lat w momencie wystąpienia pierwszego napadu. Na początku napady występują w długich odstępach czasu. Rasy takie jak np. sznaucery, cocker spaniele i pudle są szczególnie podatne na tę chorobę. Objawy Ogólnie rzecz biorąc, napad padaczkowy u psów przebiega w czterech różnych fazach: Faza prodromalna = dotknięte chorobą zwierzęta wykazują niepokój na kilka godzin lub dni przed faktycznym napadem Aura = większość psów dąży do zwiększonej bliskości z opiekunem i może wykazywać dalsze zmiany w zachowaniu Ictus = pies wykazuje wyżej wymienione główne objawy Faza ponapadowa = faza powrotu do zdrowia W tych fazach mogą pojawić się następujące objawy choroby: nagłe przewracanie się skurcze toniczne (silnie napięte mięśnie) i kloniczne (spazmatycznie drgające mięśnie) mimowolne oddawanie moczu i kału utrata przytomności ruchy żucia halucynacje (np. „łapanie nieistniejących much”, szał, szczekanie lub gryzienie ogona) nadmierne wydzielanie śliny (ślinotok) zmiany charakteru Napady padaczkowe mogą mieć różne nasilenie i dzielą się na różne formy w zależności od czasu trwania i występowania objawów. Na szczególną uwagę zasługują dwie szczególne formy napadu padaczkowego: Status epilepticus Status epilepticus (stan padaczkowy) to napad trwający dłużej niż pięć minut lub dwa lub więcej napadów z rzędu, w czasie których pies nie odzyskuje przytomności w przerwach między napadami. Jeśli Twój pies jest w stanie padaczkowym, należy jak najszybciej skonsultować się z weterynarzem, ponieważ istnieje ryzyko zgonu. Napady klasterowe lub seryjne Jeśli pies ma dwa lub więcej napadów w ciągu 24 godzin, nazywamy je napadami klastrowymi. Ponieważ częstsze występowanie napadów jest znakiem, że należy dostosować leki, w tym przypadku również należy udać się do weterynarza. © Khaligo / Rozpoznanie W celu zdiagnozowania padaczki u psów postępuje się metodą wykluczenia. Najpierw weterynarz może dowiedzieć się ważnych informacji o procesie chorobowym poprzez szczegółowy wywiad z opiekunem (anamneza). Szczegóły, takie jak wcześniejsze leki, przyjęcie substancji toksycznych lub skłonności genetyczne mogą przyspieszyć rozpoznanie. Bardzo pomocne mogą być również nagrania wideo z zajścia. Po przeprowadzeniu ogólnego badania klinicznego i badania neurologicznego przychodzi czas na dalsze badania: Badanie krwi, aby wykluczyć przyczyny organiczne Zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej i jamy brzusznej w celu wykrycia ewentualnych przerzutów lub guzów Rezonans magnetyczny albo tomografia komputerowa Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego EEG Terapia Co mogę zrobić, jeśli mój pies ma napad padaczkowy? Widok zwierzęcia w trakcie napadu jest z pewnością przerażający, lecz niestety niewiele możesz dla niego zrobić w tym momencie. Jeśli Twój pies wykazuje wyraźne oznaki zbliżającego się ataku, możesz przenieść go do środowiska o najniższym możliwym ryzyku obrażeń i, jeśli to możliwe, zapewnić ciszę w pomieszczeniu. Nie próbuj wyciągać języka z pyska psa. W tej sytuacji Twój czworonożny przyjaciel nie ma kontroli nad mięśniami szczęki i istnieje duże niebezpieczeństwo ugryzienia. Udokumentuj napad padaczkowy możliwie jak najdokładniej. Film lub szczegółowy opis mogą dostarczyć cennych informacji dla weterynarza. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na czas trwania napadu. Jeśli nie jest to stan padaczkowy, nie jedź od razu z pupilem do weterynarza podczas napadu. Najprawdopodobniej przybędziesz do weterynarza dopiero po ataku, tak więc znacznie łatwiej będzie Twojemu psu odzyskać siły w znajomym otoczeniu. Jakie długoterminowe leczenie jest dostępne w przypadku postaci idiopatycznej? Jeśli u Twojego psa zdiagnozowano padaczkę idiopatyczną, a częstotliwość napadów wzrasta, weterynarz rozpocznie długotrwałą terapię mającą na celu zmniejszenie zarówno częstotliwości, czasu trwania, jak i nasilenia napadów. W tym celu dostępne są różne leki, które można ze sobą łączyć. Dopóki nie zostanie ustalona prawidłowa dawka, weterynarz będzie przeprowadzał badania w coraz większych odstępach czasu. W przypadku szczególnie ciężkich napadów, omówi z Tobą kwestię podawania leków doraźnych. Jaką terapię stosuje się dla postaci objawowej? Tutaj leczenie zależy wyłącznie od przyczyny. W przypadku niektórych chorób wyzwalających padaczkę można rozpocząć obiecującą terapię, ale istnieją również choroby podstawowe, których nie da się wyleczyć. Rokowania Mimo iż idiopatyczna postać padaczki u psów jest nieuleczalna, w większości przypadków opiekun i weterynarz mogą ją skutecznie kontrolować, jeśli leki zostały dobrane prawidłowo. Natomiast rokowanie w przypadku padaczki objawowej i pozamózgowej jest silnie zależne od choroby podstawowej. Właściwa metoda terapii, współpraca opiekuna psa z weterynarzem, rozpoznawanie wczesnych objawów w odpowiednim czasie i prawidłowe podawanie leków są ważne dla powodzenia terapii. Prewencja Niestety, padaczce u psów nie można zapobiec. Jednak dobra współpraca z weterynarzem może zmniejszyć zakres dalszych napadów padaczkowych. Lek. wet. Franziska G. Wszechstronne wykształcenie weterynaryjne uzyskała na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen (Justus-Liebig-Universität Gießen). Zdobyła tam doświadczenie w różnych dziedzinach, takich jak medycyna małych, dużych i egzotycznych zwierząt, a także farmakologia, patologia i higiena żywności. Obecnie udziela się jako autorka, pracuje także nad własną rozprawą naukową. Jej celem jest polepszenie ochrony zwierząt przed chorobami wywoływanymi przez patogeny bakteryjne. Oprócz naukowej wiedzy weterynaryjnej, jako szczęśliwa opiekunka psa, dzieli się także własnymi doświadczeniami. Dzięki temu potrafi jeszcze lepiej zrozumieć i wyjaśnić obawy i problemy, jak również powtarzające się pytania opiekunów dotyczące zachowania i zdrowia ich zwierząt domowych. Najczęściej polecane 9 min 303 Kastracja psa Kastracja psa jest ważnym i trudnym tematem dla właściciela. Czym różni się kastracja od sterylizacji? Jakie są wady i zalety tych zabiegów? Izabella Gosiewska: Jakie są przyczyny padaczki u psów? Jacek Sobczyński: Aby omówić przyczyny padaczki u psów, musimy najpierw wyjaśnić, czym właściwie jest padaczka i co rozumiemy pod jej pojęciem. Większości z nas padaczka kojarzy się z napadem drgawkowym, jednak nie wszyscy wiedzą, że napad drgawkowy nie musi być chorobą samą w sobie, a jedynie wynikiem zaburzeń chorobowych innego tła. Z tego powodu możemy wyróżnić drgawki powstałe w wyniku zaburzeń metabolicznych w organizmie, np. nieprawidłowe odżywienie komórek nerwowych, z powodu spadku glukozy we krwi, a także drgawki powstałe w wyniku wtórnych zmian wewnątrzczaszkowych, np. zapalenia mózgu. I ostatni rodzaj - drgawki padaczkowe tzw. idiopatyczne/wrodzone, czyli powstałe z niewyjaśnionej do końca przyczyny. Obserwujemy jednak pewną zależność dziedziczenia tych padaczek u niektórych zwierząt. Zatem, jakie rasy są najbardziej zagrożone padaczką? Są to np. sznaucery miniaturowe, foksteriery szorstkowłose, owczarki niemieckie, owczarki belgijskie, owczarki collie, labrador retrivery, golden retrivery, cocker spaniele, jamniki, beagle, setery irlandzkie, pudle, syberian husky, bernardyny, bernenskie psy pasterskie, wilczarze irlandzkie, wyżły niemieckie oraz keeshound. W przypadku tych ras opisany został w literaturze model dziedziczenia. Jednak to nie znaczy, że u wszystkich psów tych ras możemy spodziewać się padaczki, a jedynie u niektórych osobników z poszczególnych linii. W jakim wieku u psa najczęściej pojawia się pierwszy atak padaczki? Katarzyna Strandziewicz: W przypadku padaczki wrodzonej, ataki mogą pojawić się w zasadzie już w pierwszych tygodniach życia, jednak najczęściej zaczynają się w wieku od 2 do 6 roku. Jednak mając na uwadze to, o czym wspomnieliśmy na początku, czyli o podziale przyczyn drgawek, jasne staje się, że drgawki mogą wystąpić u zwierząt w ciągu ich całego życia, zarówno w młodym, jak i starszym wieku. Czy jeden atak padaczki pozwala na stwierdzenie, że pies cierpi na tę chorobę? Nie, niestety nie jest to takie proste. Może zdarzyć się tak, że u danego osobnika wystąpi pojedynczy atak drgawkowy o niepoznanej przyczynie i nigdy więcej nie powtórzy się kolejny. Jednak niezależnie od tego, czy będzie to pojedynczy atak, czy wystąpi kolejna seria ataków – powinno udać się ze zwierzęciem do lekarza, który zbada zwierzę i ewentualnie zleci dalszą diagnostykę w celu określenia przyczyn drgawek, a co najważniejsze - przybliży właścicielowi, czego może się spodziewać w przyszłości i to, jak dalej postępować. Jak przebiega diagnostyka psa krok po kroku? Jaka jest lista badań, które potwierdzą lub wykluczą chorobę? Niestety w medycynie weterynaryjnej nie opracowano jeszcze bezpośrednich testów potwierdzających bądź wykluczających padaczkę wrodzoną. Dlatego możemy założyć, że mamy do czynienia z padaczką idiopatyczną, przez wykluczenie innych przyczyn drgawek. W tym celu lekarz weterynarii powinien przeprowadzić szczegółowe i rzetelne badanie neurologiczne zwierzęcia, którego wynikiem będzie skierowanie go na ukierunkowane badania dodatkowe. I tak chcąc wykluczyć problemy metaboliczne, zleca się rozszerzone badania krwi i moczu, a w przypadku podejrzenia zmian wewnątrzczaszkowych zaawansowane badania obrazowe mózgu : rezonans magnetyczny czy tomografię komputerową. Wynika więc z tego, że nie da się ustalić „złotej listy” badań diagnostycznych, a badania te nie mogą być wykonywane w oderwaniu od wyniku konsultacji neurologicznej. Polecamy: Najpopularniejsze rasy psów w Polsce Na czym polega leczenie padaczki u psów? Zadaniem terapii jest wyeliminowanie drgawek, a przynajmniej znaczne ich ograniczenie oraz złagodzenie ataków. W tym celu dysponujemy szerokim wachlarzem leków przeciwdrgawkowych. W pierwszej kolejności z reguły stosowane są leki pierwszej generacji, które w większości przypadków doskonale sprawdzają się w terapii zwierząt. Charakteryzują się dobrą dostępnością i niską ceną, ale niestety powodują skutki uboczne. Możemy także zastosować leki drugiej i trzeciej generacji, które wywołują mniej skutków ubocznych, natomiast ich minusem jest wysoka cena. W niektórych przypadkach konieczne może okazać się wprowadzenie terapii łączonej z użyciem tych leków. Dobór terapii musi opierać się o stan kliniczny pacjenta oraz uwzględniać możliwości jego właściciela. Czy terapia farmakologiczna nie powoduje spustoszenia w organizmie, np. dysfunkcji wątroby? Czy można zminimalizować ryzyko skutków ubocznych terapii farmakologicznej? Niejednokrotnie wśród właścicieli spotykamy się z lękami dotyczącymi skutków ubocznych stosowania leków przeciwdrgawkowych. Jednak prawidłowe i odpowiedzialne poprowadzenie terapii minimalizuje ryzyko wystąpienia skutków ubocznych. W tym celu należy odpowiednio ją kontrolować, poprzez wykonywanie badań krwi, które powinny obejmować między innymi określanie stężeń niektórych leków w organizmie. Część leków przeciwdrgawkowych w swoich przemianach w organizmie omija wątrobę, w związku z czym mogą być stosowane u zwierząt z potwierdzoną niewydolnością wątroby. Czy każdy przypadek padaczki wymaga stałej terapii farmakologicznej? Jakie przypadki nie wymagają takiej terapii? Model terapii padaczki zależy tak naprawdę od lekarza prowadzącego. Opinie na temat tego, w jaki sposób pies powinien być leczony są różne. My przyjmujemy zasadę, że jeżeli pies ma padaczkę idiopatyczną, która jest chorobą nieuleczalną, to w jego mózgu są zmiany, które się nie cofną, dlatego jeżeli jest potrzeba wprowadzenia leczenia, to powinno ono być prowadzone do końca życia zwierzęcia, tak samo jak ma to miejsce u ludzi. Nikt u ludzi nie odstawia leków przeciwdrgawkowych, aby sprawdzić, czy ataki wystąpią ponownie, czy nie. Szczególnie, że nawrót ataków może być silniejszy i stanowić zagrożenie dla życia. Ponadto każdy kolejny atak jest dużym stresem dla właściciela. Należy podkreślić, że tak naprawdę każda terapia musi być dostosowana do stanu zwierzęcia i musi być ustalona w porozumieniu z jego właścicielem. Jak zazwyczaj wygląda atak padaczki u psa? Klasyczny atak padaczki składa się z trzech faz. Pierwsza faza to faza zwiastunowa tzw. aura - charakteryzuje się zmianą zachowania zwierzęcia i z reguły zwiastuje wystąpienie ataku. Te zmiany zachowania to często pobudzenie, niepokój, strach, chodzenie bez celu. Dzięki nim niektórzy właściciele są w stanie przewidzieć wystąpienie ataku. Właściciele często opowiadają, że próba odwrócenia uwagi, czy przytulenie psa w tym stanie potrafi wyhamować atak, oczywiście nie u wszystkich zwierząt. Kolejna faza to tzw. szczyt ataku - ictus. Charakteryzuje się utratą przytomności, zwierzę nie reaguje na otoczenie i jest nieświadome. Znajduje się w pozycji leżącej, a jego ciało poddane jest drgawkom, nagłym skurczom mięśni powtarzającym się z dużą częstotliwością. Z reguły są to drgawki uogólnione (dotyczące całego ciała), głównie zauważalne na kończynach i głowie. W trakcie ataku może wystąpić ślinienie, oddanie moczu czy kału. Sam atak zazwyczaj trwa krótko, od kilku sekund do kilku minut. Przedłużające się ataki padaczki, powyżej 10 minut i powtarzające się po sobie, są zagrożeniem dla życia zwierzęcia i wymagają interwencji lekarskiej. Trzecia faza ataku to faza poatakowa, tzw. postictus. Trwa kilka minut do kilku godzin, czasami w ogóle nie jest zauważana przez właścicieli. Zwierzęta wycieńczone po ataku zazwyczaj zasypiają, ewentualnie zupełnie odwrotnie są bardzo pobudzone, chodzą bez celu, obijają się o przedmioty. Często po takim ataku występuje czasowa utrata wzroku, zauważa się nadmierny apetyt albo agresję. Zobacz także: Ropomacicze u suczki - jak leczyć, gdy leki nie skutkują? Jak pomóc psu podczas ataku? Najważniejszą rzeczą w trakcie ataku jest zabezpieczenie zwierzęcia przed ewentualnym upadkiem, np. z kanapy lub przed uderzeniem się np. głową o meble. W tym celu dobrze jest zawinąć go np. w koc, czy kołdrę i starać się przytulić, przytrzymać, aż do momentu ustąpienia ataku. Nierozsądne są w trakcie ataku jakiekolwiek próby manewrowania przy pysku zwierzęcia, czy to w celu zabezpieczenia języka, warg, czy w jakimkolwiek innym celu. Grozi to dotkliwym pogryzieniem, szczególnie, że zwierzę jest nieświadome i nie zdaje sobie sprawy z tego, że gryzie i kogo gryzie. Dla niektórych osób może się to wydawać kontrowersyjne, ale pamiętajmy pierwszą zasadę przy udzielaniu pomocy poszkodowanemu - "zły ratownik, to ranny ratownik". Nawet jeżeli doszłoby do powstania ran w wyniku samougryzienia, dużo łatwiej będzie sobie z nimi poradzić, niż leczyć często dotkliwe w skutkach pogryzienia nas samych. Należy starać się zabezpieczyć zwierzę przed zachłyśnięciem się językiem czy innymi przedmiotami, poprzez usunięcie wszelkich przedmiotów, które mogą zostać połknięte z okolicy pyska i w miarę możliwości skierowanie głowy na płasko, czy do dołu. Należy unikać przekręcania psa na plecy w takiej sytuacji. Czasami lekarz może wydać do domu lek do podania doodbytniczego, który zaczyna działać w ciągu 15 minut i pozwala wyhamować ataki i wyciszyć zwierzę. Na szczęście ataki trwają z reguły dość krótko i w większości przypadków niepotrzebna jest bezpośrednia pomoc właściciela. Bardzo istotne jest to, aby po ataku w miarę możliwości zapewnić naszemu zwierzęciu spokój, ciszę i najlepiej półmrok. Jeżeli zwierzę zasypia po ataku, nie należy go wybudzać. Czasem ataki przebiegają bardzo łagodnie i krótkotrwale - czy one w równym stopniu, co te silne ataki, powinny niepokoić właściciela? Czy są choroby, które w objawach przypominają padaczkę, ale są mniej groźne dla zdrowia psa? : W odpowiedziach udzielonych wcześniej opisaliśmy przebieg typowego ataku padaczkowego, natomiast nie wspomnieliśmy o tym, że istnieje duża grupa padaczek o atypowym przebiegu. Mogą to być napady miejscowe, np. często obserwowane u kotów drgawki dotyczące tylko obszaru głowy (tiki), czy okresowe zaburzenia zachowania np. agresja albo stany nieobecności. Wszystkie te ataki charakteryzują się okresowością, zaburzeniami świadomości zwierzęcia i wykazują zmiany w obrazie czynności elektrycznej mózgu. Istnieje również pewna grupa zwierząt, które trafiają do nas, ponieważ ich właściciele podejrzewają, że objawy zaobserwowane u ich pupila wskazują na padaczkę. Zdarza się jednak, że są to np. omdlenia w wyniku niewydolności krążeniowo-oddechowej, czy wynikające z pobudzenia emocjonalnego. Dlatego bardzo ważny jest dokładny wywiad z właścicielem, a nieocenioną pomocą dla lekarza są filmy nagrane przez właściciela, ukazujące przebieg ataku, np. za pomocą kamery w telefonie komórkowym. Czy padaczkę mogą wywołać leki lub ugryzienie kleszcza? Istnieje grupa leków powodująca obniżenie progu drgawkowego, które mogą przyczynić się do wywołania drgawek. W większości są to leki narkotyczne, używane do znieczulenia ogólnego. Nie znaczy to, że padaczka jest przeciwwskazaniem do znieczulenia. Potrzebny jest indywidualnie dobrany schemat znieczulenia i profesjonalna opieka anestezjologiczna. Również niektóre substancje toksyczne mogą spowodować ataki drgawkowe w wyniku zatrucia. Rozpatrując możliwość wystąpienia drgawek w wyniku ukąszenia przez kleszcza, należy brać pod uwagę jedynie choroby przez niego przenoszone. Część tych chorób może powodować groźne, szybko postępujące objawy neurologiczne, np. w przebiegu zakażeń flawirusowych (odkleszczowe zapalenie mózgu), boreliozy czy babesiozy. Należy podkreślić, że tego typu zaburzenia zdarzają się niezmiernie rzadko. Jednak w przypadku podejrzenia, powinno być wykonane u pacjenta badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Czy padaczka jest równie częsta u psów jak i u kotów? Jak podaje literatura i doświadczenie, zdecydowanie częściej padaczka opisywana jest u psów - 1% do 3% populacji. U niektórych ras nawet do 17%. Okazuje się, że nawet 5-6% populacji psów przeżywa przynajmniej jeden epizod padaczkowy w życiu. U kotów padaczka jest rozpoznawana zdecydowanie rzadziej, a liczbę pacjentów szacunkowo określa się na ok. 1% populacji. Warto dodać, że u kotów z napadami drgawkowymi, zdecydowana większość ma swoją określoną przyczynę. Tylko u 5-10% pacjentów rozpoznano padaczkę idiopatyczną, pierwotną. Polecamy: Kaszel u psa - jak leczyć? Z lekarzami weterynarii Jackiem Sobczyńskim i Katarzyną Strandziewicz z Kliniki Weterynaryjnej Bemowo - Paweł Kowalczyk ( rozmawiała Izabella Gosiewska .

atak padaczki u kota film